syf 110

İnsanları, benzetişle değil, tam vakıa olarak,kendilerinden habersiz, gidip gelen ölüler halinde görüyorum… Zamanı bir sinema filmine benzetiyor; ve hareketleri perdeden değil, filmin üzerinden ve kesik kesik  takip eder gibi, haşyet içinde kalıyorum…

Ayağımı bastığım noktada arzın kışrı çökecekmişçesine bir istinatsızlık hissine düşüyorum… Kaderi düşünüyorum. Ne yapsam nihayet yapacağım tek bir şey olacağına ve o da alnımın yazısını belirteceğine göre; onu, bütün iradeleri aşan namütenahi bir kucaklayış kabul ediyor ve irademin yanmış bir kibrit gibi bükülüp büzüldüğünü duyuyorum…

Daha anlatayım mı? Vazgeçin canım, siz meccani bedahet duygularınızla yürümeye bakınız!… Benden bedahet hissi kaldırılmıştı.

Nfk O v Ben

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s